Wettelijke verplichting om sollicitaties te beantwoorden
Deze week maakt Eric Van Rompuy zich nog druk over het feit dat er in het parlement te weinig dingen “echt” bewegen. Gelukkig geldt dat niet voor het federale parlement. Daar heeft men (sp.a) zich gebogen over het fundamentele probleem van de niet beantwoorde sollicitatiebrief. De werkzoekende zou wel eens gedemotiveerd kunnen worden om nog verder werk te zoeken.
Open VLD blijkt niet tegen het voorstel want vindt dat het een elementaire beleefdheid is om de brieven te beantwoorden. Wel, dat vind ik nu ook. En ik vind dat elementaire beleefdheid niet in wetten moet worden geduwd. Want laat ons eerlijk zijn, iemand met een beetje sérieux durft zoiets toch niet te verkondigen.
Gaan we in deze tijden echt onze politiediensten en parketten belasten met dergelijke futiliteiten (of hoe had de heer Bonte gedacht dat een klacht behandeld en afgehandeld moest worden)
Daarnaast heb ik nog een paar vraagjes voor de heer Bonte
- Moeten sollicitaties via email ook beantwoord worden? Indien ja, wat met mails die zijn blijven steken in één of andere spamfilter. Vervolgen we dan de provider? Gaan we in de bewijslast onderzoeken of dit klopt?
- Wat met sollicitaties die nooit zijn toegekomen? Wat met antwoorden die nooit zijn toegekomen?
- Wat met sollicitanten die meerdere brieven schrijven.
Misschien, meneer Bonte, moeten we afspreken dat vanaf nu een sollicitatie enkel nog via klassieke post mag en aangetekend moet worden verstuurd. Hetzelfde geldt voor de antwoorden. Het zou de post ten goede komen (welke kleur stond daar ook weer aan het hoofd?) en misschien creëren we er nog wat arbeidsplaatsen mee. Het feit dat de hogere kost misschien een paar werkelozen zal afschrikken nemen we er maar als collateral damage bij.
Lees het artikel hier
